Z przyjemnością odwiedzam twój blog. Zawsze mnie czymś zaskakujesz. Czy nie masz wrażenia, że twórczość „młodych” Chińczyków jest przesiąknięta jakimś wewnętrznym smutkiem? Czytałam kilka książek młodego pokolenia Ch. i są zadziwiająco smutne/.

Coś w tym jest. Chińska poezja klasyczna jest generalnie smutna (za wyjątkiem utworów opiewających alkohol) i może to ona tak wpływa na tekściarzy? A może uważają oni, że wesołe mogą być tylko piosenki (pop)propagandowe?

Jeżeli chodzi o książki, to mam wrażenie, że na Zachód trafiają głównie rzeczy smutne. To zrozumiałe: komunizm, dramatyczne przemiany itd. itp. Zachód uważa, że Chińczykom dzieje się krzywda, a wesołość jest podejrzana, bo manifestuje się ją tylko z okazji Olimpiady czy Expo.

To widać tez po kinie. Współorganizuję teraz jedno takie małe wydarzenie i szukam ciekawych filmów. Ale wszystko, co mają nasi dystryybutorzy – jest smutne. Chińskie komedie w ogóle do nas nie trafiają. Wyjątkiem był „Pogrzeb grubej ryby” (bo obśmiewano Bertolucciego, a grał m.in. Sutherland), ale nawet ten film nie przebił się do masowej świadomości.

Z tym kinem jest sporo racji. Najbadziej znani chinscy „eksportowi” rezyserowie rowiez dali sie poznac w naszym kregu kulturowym jako tworcy filmow ponurych i ciemnych. Sami Chinczycy zreszta nigdy nie byli zachwyceni filmami Zhang i Chena uwazajac, ze robia je pod zachodnia publike.
Co do komedii, to chyba jednak humor chinski jest zbyt gleboko oparty na jezyku i osadzony w chinskiej rzeczywistosci, zbyt obcy nam, zeby do nas trafic. Klasyczne 贺岁片 w rezyserii Feng Xiaoganga sa tego przykladem, choc mozna wymienic tez takie arcydziela komediowe jak 有话好好说 czy 疯狂的石头 – oba bazuja w duzej mierze na lokalnych dialektach i trudno jest oddac jego specyfike tlumaczeniem – choc moze dobry dubbing pomoglby tutaj.

A Xin Kuzi to zespol, ktory w punk-popie jest rzeczywiscie wiodacy, mimo wielu lat istnienia.